Travis - Singles
Waarom weet ik niet, maar Travis is nooit een heel erg bekend bandje geworden. Bekend, als in "Coldplay" bekend. Aan mij heeft het niet gelegen kan ik u verklappen. Zo kocht ik ooit Good Feeling. Dat was aardig. Vervolgens was daar The Man Who, dat was erg leuk, gevolgd door The Invisible Band. Die laatste was ook leuk, maar minder leuk dan The Man Who. En tot slot was daar ook nog 12 Memories. Wat ik, en u met mij, met dat laatste album aanmoesten, dat wisten de jongens van Travis ook niet zo goed. Ik kan me in ieder geval niet herinneren dat ze na dat laatste album nog hier in den lande op tournee geweest zijn. Maar goed, wat ik zeggen wilde: ze zijn nooit zo heel erg bekend geworden hier en ik heb alle cd's. Daar had ik dan weer een hoop woorden voor nodig. Maar ja, wat dan. Je hebt een niet zo heel aardige laatste plaat gemaakt en de kerst komt eraan. Je geld is op. Even denken. Tijd voor een singlesoverzicht! En wat ligt daar onder de kerstboom? Singles, een heus verzamelding van Travis! Goed, het is nog geen kerst, maar timing is soms wat ingewikkeld. Eens kijken. "Sing", "Driftwood", "Side", "Turn" en natuurlijk "Why Does It Always Rain On Me" zijn er. Dat waren de hits. Eens verder kijken, "Waiting to Reach You", "Flowers in the Window", "The Distance". Er staan nog wat aardige vullertjes op. En ja hoor, er staan zelfs een paar "previously unreleased tracks" op. Of dat een reden is om naar de winkel te rennen voor deze kerstschappenvuller, ik weet het nog niet. Het is vooral handig, al die hitjes en bijna hitjes achter elkaar. Het scheelt namelijk dat je niet elke keer naar de cd speler moet lopen...
File: Travis - Singles
File Under: Mooie, melancholieke liedjes. Draaien als het regent.

[Volgens George]

The Unicorns - Who Will Cut Our Hair When We´re Gone
Ik haat kappers. Stil zitten in zo’n stoel en dan zo’n onbekende die een beetje aan mijn haar loopt te frutten en semi-geinteresseerd vraagt hoe het gaat. Wil ik naar de kapper dan is het altijd ‘deze week zitten we helemaal vol, sorry mijnheer’. Of ik moet een uur wachten bij zo’n kapper waar je zonder afspraak terecht kunt. En dan moet ik luisteren naar van die klotenmuzak die altijd te hard staat. Geef mijn portie maar aan fikkie. Ik heb dit redelijk pragmatisch opgelost. De vrouw des huizes neemt één keer per twee maanden de tondeuze ter hand en kortwiekt dan de hele boel. Onder het genot van een eigen muziekje. Afgelopen maart zette ik voor de grap The Unicorns´ Who Will Cut Our Hair When We´re Gone op. Niet dat ik weg wilde gaan hoor. Mevrouw Storm knipte immers mijn haar. Dat plaatje had ik zelf maar overgevlogen uit de US of A omdat niemand dat toch op de markt zou brengen hier. Het knippen werd een groot feest. Een vrolijk dansende kapster in de huiskamer, een slecht stilzittende Storm op de stoel. Een strakke creatieve coupe als resultaat. En nu blijkt dat plaatje zomaar toch op de markt te komen in Nederland en moet ik u dit verhaal alsnog vertellen. Ik kan het alle thuiskappers aanraden. En ook een ieder die houdt van niet alledaagse indie rock die catchy zijn als the Shins, weird en rauw als the Pavement en zich nergens houden aan de ABACAB-regeltjes.
File: The Unicorns - Who Will Cut Our Hair When We´re Gone
File Under: Heerlijk raar (haar)
File Audio: [Tuff Ghost][Les Os]

Million - 2004(EP)
Het heeft me veel tijd gekost om deze recensie te schrijven. Ik bleef namelijk steeds halverwege in slaap vallen en dat is niet bevorderlijk voor de voortgang. En dat voor een recensie van een EP van vijf nummers! De platenmaatschappij heeft hoge verwachtingen van Million. De reclamecampagne voor de nieuwe cd Kingsize lijkt net even wat groter dan voor andere acts. Mij ontgaat een beetje waarom als ik de EP 2004 beluister. Million levert weliswaar goed gespeelde hardrock af, opvallen doet het op geen enkel onderdeel. De composities zijn goed maar onopvallend, de zang is goed maar onopvallend, de arrangementen zijn goed maar onopvallend. De trend is duidelijk, neem ik aan? Het is geen slechte EP hoor, twee nummers van de nieuwe cd, een extra rocker en twee akoestische nummers. Het blijft alleen allemaal zo braaf en voorspelbaar. Het feit dat Kingsize het vijfde album van deze Zweedse heren is geeft wat mij betreft weinig hoop voor de toekomst. Op deze EP zijn het het-ene-oor-in-het-andere-uit-nummers, die best prettig aan te horen zijn, maar domweg niet blijven hangen. Een beetje Europe, een beetje Deep Purple, een beetje Mr. Big, steeds fragmentjes die aardig klinken maar te snel voorbij zijn om indruk te maken. Het is niet te hopen dat deze EP symptomatisch is voor de hele CD. Een beetje van alles leidt hier namelijk tot net niks...
File: Million - 2004(EP)
File Under: eerder dertien in een dozijn dan one in a milion

[Volgens Prikkie]

Dustin O’Halloran - Piano Solos
Een paar jaar geleden had het er bijna iedereen over. We moesten onthaasten. Een term die inmiddels weer uit de mode lijkt te zijn geraakt. Menig café werd omgetoverd tot een hippe loungetent met dito loungemuziek. Niet dat Piano Solos van Dustin O’Halloran een loungeplaatje is hoor maar het beluisteren van de serene aan Satie en Debussy refererende composities riep bij mij een gevoel van onthaasting op. Even lekker niet bezig zijn met de eeuwige zoektocht naar het meest opwindende bandje of vetste beats van dit moment. Nee, nee, niks van dat. Gewoon fijne, tintelende en oorstrelende pianoklanken. Bedrieglijk eenvoudig. Want één ding wordt op deze gewaagde soloplaat van het muzikale brein achter Los Angeles’ best bewaarde geheim de Dévics duidelijk: Dustin’s grootste liefde is muziek. Het type zwijgzame jongen dat zich het meest op zijn gemak voelt als hij zich achter een instrument kan verschuilen. En zo mogen we getuige zijn van z’n liefdesverklaring aan een gerestoreerde Duitse Sabel uit 1930. Gewaagd? Ja, want wie loopt er tegenwoordig nog warm voor 12 piano-instrumentals? Saai? Misschien klinkt het allemaal wat spannender als ik erbij vertel dat onder de oppervlakte ook de invloed van postrockers als Mogwai en Godspeed You! Black Emperor voelbaar is. Ik zak nog eens lekker onderuit op de door mij gedurende de loungeperiode aangeschafte driezitsbank. En neem nog eens rustig de tijd om dit schijfje te beluisteren. Ik heb geen haast.
File: Dustin O'Halloran - Piano Solos
File Under: Onthaasten, weet u wel
File Audio: [Opus No. 12][Opus No. 13][Opus No. 9][Opus No. 14][Opus No. 16]

[Volgens Spindle]

AFI – AFI
In een nog niets eens zo heel ver verleden waren de mannen van AFI hele eenvoudige knaapjes. Ze droegen nog geen rare make-up, bedienden zich niet van melodramatische ‘emocore’ en de afkorting in de bandnaam stond nog gewoon voor “Asking For It”. Maar een jaar of vier geleden kregen ze de gekte in hun kop en werd het roer drastisch omgegooid. Om onverklaarbare redenen gaan ze gaan tegenwoordig dan ook door het leven als “A Fire Inside” en worden de jonge jaren het liefste zo snel mogelijk vergeten. Maar niet door deze jongen! Ik koester juist vooral die eerste platen waarop ik genoot van een enthousiaste band die meesterlijke catchy liedjes van rond de twee minuten produceerde. Platen die verschenen op het bescheiden Nitro Records van The Offspring’s Dexter Holland. Nu AFI – vooral in de US of A – bij het grote publiek is doorgebroken en er veel geld verdiend wordt door de nieuwe platenmaatschappij, brengt Nitro, zonder expliciete toestemming van de band, een verzamelplaat vol met oud werk uit. Het schijfje bevat niet enkel bekend werk maar ook een aantal voorheen moeilijk te vinden tracks die ooit in zeer kleine oplage werden verspreid. Er is gekozen voor een representatieve steekproef met als resultaat de keuze voor het beste dat ze naar mijn mening ooit hebben gemaakt. Voeg daarbij het sublieme artwork van de CD en we kunnen spreken van een waardige afsluiter van een tijdperk. In feite is dit de afscheidsplaat van Asking For It en moeten we het nu doen met het gefröbel van A Fire Inside. Eeuwig zonde.
File: AFI – AFI
File Under: Het beste van voor de omwenteling
File Video: [Days of Phoenix]

[Volgens Zeke]

Hundred Reasons / Blues Brother Castro
De jongens van Hundred Reasons dachten: “We zitten toch in de studio om "How Soon Is Now?" op te nemen voor die Smiths-tribute. Waarom nemen we niet gelijk nog een trits nummers van anderen op die we altijd al leuk vonden en gooien die op een singletje? Leuk voor de fans. Dan doen we voor de zieltjes die we gewonnen hebben bij de tour met AC/DC een "Back in Black"-cover bij. En voor hun vriendinnetjes doen we er een geinige cover bij van "Fast Car".” Niet dus. "Back in Black" is ok. Maar als je in een Smiths-cover gaat doen alsof je de Smiths bent gaat het gegarandeerd mis. Daar verandert de bijgevoegde video niets aan. De Lada-uitvoering van Tracy Chapman’s "Fast Car" haalt het ook niet bij het orgineel. Alleen de vriendjes dus tevree helaas. Blues Brother Castro stelt wel iedereen tevree. Die brengen gewoon een single uit van een eigen nummer, "Drunken Boy". Doen er ook een (leuke!) clip bij. En "Dress" dat ook al op de buut Money Maker Me staat om je te overtuigen dat je deze eigenlijk gewoon in de kast moet hebben staan. Als toet je nog het vurige "Lovesongs". Dat is dus vier keer raak in vier pogingen en goed voor en vriendjes en vriendinnetjes. Wat dat betreft is het goed om te zien dat terwijl u dit leest BBC aan de andere kant van de Noordzee zieltjes aan het winnen is. Als daar plek is voor Hundred Reasons, dan is dat er ook voor Blues Brother Castro
File: Hundred Reasons – How Soon Is Now? / Blues Brother Castro – Drunken
Boy
File Under: 4 redenen om voor BBC te kiezen

The Verve - This Is Music: The Singles 92-98
Op een goede dag toog ik naar Pinkpop. Het was maandag en het was druk, maar dat is niets bijzonders voor Pinkpop. Dat is alle jaren zo, al heb ik geen idee welk jaar dit was. De oude Smeets kwam aan het einde van de dag het podium op. Ook niks nieuws. En na de oude Smeets waren daar de jongens van The Verve. Ik hou wel van The Verve, dus ik was blij. Ze deden hun ding, zongen hun fijne liedjes en en ondertussen vertrokken er stapels mensen richting huis. Ook dat is niks nieuws, al leken het er wel heel erg veel. Ik bleef. Ik genoot. En toen ze klaar waren met spelen gingen we allemaal naar huis. Of naar de camping, want zo gaan die dingen op Pinkpop. Allemaal niks niks nieuws. En zoals die dingen gaan, zo besloten de mannen van The Verve uit elkaar te gaan. Ze waren elkaar spuugzat las ik ergens. Goed, een tijdje later maakte Richard Ashcroft een solo-cd. Een hele stomme cd. En hij maakte nóg een solo cd. En ook die was stom. Allemaal zo standaard dat het vervelend dreigde te worden. En toch stopte ik af en toe een ceedeetje van ze in mijn cdspeler. En elke keer klonken weer die fijne liedjes uit mijn speakers, die karakteristieke stem van Richard vermengd met fijne deuntjes. Nu is daar opeens een single compilatie. The Verve, This Is Music: The Singles 92-98 heet het geval. Een überstandaard naam voor een verzamelalbum. "The Drugs Don't Work" (ja, die met die Rolling Stones viooltjeszut ja), "Bittersweet Symphony", bla bla, ze staan er allemaal op. De vraag is natuurlijk: waarom zou u een cd kopen waarop allemaal nummers staan die de ware liefhebber allang in zijn kast heeft staan? Ik zal het u verklappen: het scheelt cd's wisselen. Stop deze cd in uw speler en je hebt het beste van alle werkjes van The Verve. Vergeet de rest maar. En je krijgt er twee nieuwe nummers bij, dat ook. "This Could Be My Moment" en "Monte Carlo" zijn echte Verve meesterwerkjes die je doen smachten naar meer. Maar er is niet meer. Het is op.
File: The Verve - This Is Music: The Singles 92-98
File Under: Gewoon, standaard en goed. Voor de liefhebbers
File Audio: [Hier]

[Volgens George]

Sophia - Collections:One
Ik wil natuurlijk met alle liefde nog een keer de muzikale loopbaan van Sophia-frontman Robin Proper-Sheppard uit de doeken doen (u weet wel: cultband God Machine, het tragische sterfgeval van bassist Jimmy F., de muzikale wederopstanding middels Sophia, the May Queens en het label Flowershop-recordings). Maar u zou inmiddels deze kennis al lang paraat dienen te hebben. Sophia heeft namelijk al weer vier platen op de markt en het verleden doet steeds minder ter zake. Begin dit jaar kwam immers People Are Like Seasons uit en sindsdien was het collectief zo'n beetje overal in Europa te bewonderen. Dit najaar werd de succesvolle tour voortgezet met een extra strijkerkwartet (nee, niet het illegale vuurwerk, maar 'gewoon' 4 mensen met violen en een cello). Alsof de melancholische 'weltschmerz'-liederen van R. Sheppard nog niet stemmig genoeg waren! Om de financiele kant van de zaak beheersbaar te houden (want een 9-mans' orkestje door Europa slepen kost wat centen) bracht Sophia een tour-cd uit vol met outtakes, b-kantjes en instrumentals. Een fijne zet, want nu kunnen we -naast een trits onbekende Sophiasongs- genieten van Tristeza- en Brian Eno-achtige sfeerstukken en een fijne Pet Shop Boys-cover. Ok, b-kantjes zijn niet voor niets b-kantjes, maar de lat ligt hoog. En dit schijfje is alleen al om het eerste nummer (instrumental "Airports") een aanschaf waard. Tour gemist? Surf naar de Flowershop-winkel , daar is hij nog te bestellen!
File: Sophia - Collections:One
File Under: De pijn verzacht door herfstige pracht

[Volgens T-tusz]

Mango – Faux music / Shy music
Je hebt mensen die briljante muziek maken gedurende een bepaald deel van hun leven en dan is het plotseling gebeurd. Ze worden een aftreksel van zichzelf, gaan commercieel denken, zijn niet meer origineel of het lukt simpelweg niet meer. Sneu. Vaak is een debuutplaat van een band de beste. De ideeën zijn nog aanwezig. De uitvoering origineel. Je hebt geluk als ze nog een paar leuke platen maken, en dan is het afgelopen, finito. Roxy Music was zo’n band. Ze maakten in het begin van de jaren’70 drie originele prachtplaten achter elkaar. Op de eerste twee was Brian Eno nog aanwezig. Hierna was Bryan Ferry nog even zelf op een originele wijze aan het roer. En toen werd het in mijn ogen een flauw bandje op een paar wel aardige nummers na. Niks geen leuke Engelse avantgarde rockmuziek meer, maar commerciële rommel die het goed deed op de Amerikaanse markt. En nu slaan de Amerikanen zelf terug met een album dat de sfeer uitademt van deze eerste drie Roxy Music–albums. Het duo Mango is verantwoordelijk voor Faux Music / Shy Music. Naar eigen zeggen is dit het tweede album, maar verdere gegevens ontbreken mij. Maakt ook niet uit, want George Flores & Mike Kamoo doen hier oude tijden herleven, en refereren verder aan Beck, Weezer en Guided by Voices. Zeventien keer Faux en Shy in bijna 53 minuten, geen missers, tijdloos, niet te makkelijk, niet te moeilijk, simpelweg geslaagd. En ehhhhhhhhh..... niet verder vertellen over deze prachtplaat, want als commercieel succes uitblijft komt er vast nog veel meer moois.
File: Mango – Faux music / Shy music
File Under: Geheime prachtplaat
File Audio: [Alle liedjes hi-fi][Alle liedjes lo-fi]

[Volgens Ewie]

Marduk – Plague Angel
Maandagochtend pak ik vaak de fiets om naar mijn werk te gaan. Ik zou eigenlijk beter moeten weten, ik werk namelijk bij een verzekeraar, maar ik heb altijd muziek op mijn mp3stick mee om te luisteren. En het liefst lekker hard, want op de fiets heeft niemand daar last van. De route naar mijn werk is een uitdaging. Ik woon in het westen van Amsterdam en ik moet naar het oosten van Amsterdam. Ik heb altijd het idee gehad dat deze fietstocht mijn levensverwachting aanzienlijk doet dalen. Ik hoor alleen muziek, ik stop het liefst niet voor rode stoplichten en het is maandagochtend. En ik moet bekennen, met de nieuwe cd van Marduk aan, wordt het allemaal alleen maar erger. Hoe vaker ik dit album op de fiets luister, hoe sneller mijn levensverwachting naar nul daalt. Op dit album worden gewoon weer acht van de elf songs op lichtsnelheid gespeeld en deze zijn weer heerlijk agressief. Maar ook de twee langzame nummers doen qua agressie niet onder voor de rest. Dit album zorgt ervoor dat ik het liefst alle fietsers op mijn tocht van hun fiets afschop als ze irritant voor mijn fiets opdoemen, dat ik een deuk wil trappen in de auto van die arrogante taxi chauffeur die zonodig net weer voor me langs moet en dat ik die overstekende toeristen uitscheld voor god weet wat voor narigheid. Natuurlijk breng ik negen van de tien keer mijzelf in die situaties, door alle verkeerssignalen gewoon te negeren en ervan uit te gaan dat iedereen toch wel stopt. Daarom heeft Marduk ook alvast het nummer "Deathmarch" op dit album gezet, voor als ik die tram net niet meer kan ontwijken. Dit orkestrale nummer is ook vast een mooie opener voor de aankomende Deathmarch tour maar voor de rest hoeven voor mij dit soort nummers niet echt. Dat is dan ook het enige minpuntje aan dit voor de rest meer dan uitstekende album.
File: Marduk – Plague Angel
File Under: snel, sneller, lichtsnelheid, Marduk

[Volgens Blacksmith]

Pride of Lions - The Destiny Stone
Ik heb altijd een dubbelhartig gevoel gehad bij "Eye of the Tiger" van Survivor. Lekker nummer met een lekkere drive erin, maar die video hè? Vijf mannen, schuin van onderen gefilmd, die overduidelijk veel stoerder lopen te doen dan ze zijn. Bij Bad News lieten ze in een vergelijkbare scène een van de stoere stappers plat op z'n snufferd vallen... Om de een of andere reden schijnt Jim Peterik, jarenlang een van de drijvende krachten van Survivor, nog altijd als hardrocker gezien te worden. Ook in de bio van Pride of Lions wordt dit project van Peterik en Toby Hitchcock aangeprezen met termen als "artistic vision". Mja, sorry hoor, maar Peteriks werkjes zitten me altijd iets te dicht tegen de kitsch aan. Nóg een tandje braver geproduceerd en Celine Dion kan het zingen, zeg maar. De nummers kloppen allemaal wel, maar het is zo ongelofelijk voorspelbaar dat elke verrassing nog tijdens het intro verdwenen is. Reken je Survivor, REO Speedwagon en White Lion tot het beste wat de rock te bieden heeft dan is dit een cd voor je. Alle anderen zal het tandglazuur waarschijnlijk van het gebit springen. Goed gespeeld en gezongen, goede composities en goede productie, maar wat blijft het belachelijk braaf allemaal! Enkele nummers gaan wat richting Styx en Kansas en zijn daardoor wat beter te pruimen, maar wat mij betreft blijft dit een ernstig overbodig plaatje.
File: Pride of Lions - The Destiny Stone
File Under: Ik ben even naar de tandarts...

[Volgens Prikkie]

Moloko - 11.000 clicks (DVD)
Ik lig altijd in een deuk om Moloko. Alleen al de titels van de cd’s vind ik erg amusant. I am Not A Doktor vind ik geestig en Do You Like My Tight Sweater vind ik fantastisch! Bij mij kan de band ook niks verkeerd doen. Dat komt ook omdat ik ze nu 3x live heb gezien en 3x uit mijn sokken werd geblazen. Buiten het feit dat ze live echt waanzinnig spelen, zijn ze ook erg grappig om naar te kijken. Roisin (zangeres) heeft een stembereik waar je met regelmaat kippenvel van krijgt. Op het podium gedraagt ze zich als een bouwvakker. Ze schaamt zich er niet voor om soms behoorlijk oncharmant uit de hoek te komen. Met grote lompe passen, maar met veren hoedje op, slaat ze zichzelf keer op keer met alle gemak door alle nummers heen. Ik zag haar tijdens shows het keyboard bespelen cq afbreken omdat ze daar met haar stiletto hakken bovenop stond te beuken. Helaas is dit op 11.000 Clicksniet te zien. Daarom wordt het er niet minder leuk op om er naar te kijken. Deze DVD opname is de afsluiter van een lange tour die eindigt in het legendarische Brixton Academy. Dus voor de mensen die een zaterdagavond niet willen stappen, zou ik zeggen: zet lekker 11.000 Clicks op en ga thuis uit je plaat samen met Moloko.
File: Moloko - 11.000 clicks (DVD)
File Under: swingen tot je er bij neervalt

[Volgens Lisa]

Boobie Trap – Hidden Agenda
Met een ketttingrokende, boerende, bierzuipende, vloekende en dwerg-neukende (!) *pieeeeep* weet Boobie Trap in ieder geval vrij snel de aandacht op zich te vestigen. Afkomstig uit het – op punkgebied – zeer vruchtbare Orange County, California, schijnt de band in levende lijve dan ook een hele opwindende ervaring te zijn. Onlangs hebben ze hun tweede, goed ontvangen, plaat uitgebracht maar wij Europeanen moeten het nog even doen met het hier pas net verschenen debuut Hidden Agenda. Dit plaatje is ondertussen alweer een paar jaartjes oud en dat is duidelijk te horen. Het budget was duidelijk nog niet toereikend genoeg voor een gelikte productie. Hierdoor is de kwaliteit van het geluid vaak abominabel te noemen. Nu hoeft dit voor een punkpandje geen ramp te zijn natuurlijk. De potentie is duidelijk te horen en het songmateriaal is vrij sterk. Boobie Trap is vooral erg boos, boos op iedereen die het maar wil horen. En ook op alle anderen. Ik moet eerlijk toegeven dat het af en toe verfrissend is een vrouwenstem te horen op een punkplaatje. In de toch niet al te grote traditie van vrouwen-in-de-punk is dit zeker geen overbodige ontwikkeling. De band kan zich zonder veel moeite scharen in het kleine clubje waarvan the Muffs, Tilt en het Nederlandse Bambix reeds enige tijd lid zijn. Overigens moet wel gezegd dat ik die drie bands stuk voor stuk beter vind. Zangeres Kelly’s stem is mij, op deze plaat althans, te vlak en gaat al snel irriteren. Leuk voor een liedje of twee maar dan is het weer tijd voor wat anders. Toch gaat mijn sympathie uit naar dit soort afwijkende bandjes en dus kijk ik stiekem wel uit naar de meest recente release, in de hoop op een flinke progressie.
File: Boobie Trap – Hidden Agenda
File Under: Pussypunk
File Audio: [Dirty Girl]

[Volgens Zeke]

Roux Blond / Teaser
Daar houd ik wel van: bands met lef. Neem Roux Blond die mij goed te pakken had. Ik opende de envelop en dacht: wat moet ik nu met zo’n grote flop? Die past toch niet in mijn computer? Nee, natuurlijk niet, er kan nauwelijks informatie op zo’n flop. Sufferd die ik ben. Het was slechts verpakking waarachter de EP Bildungsmusik schuilging. Toen ik de cd uit de verpakking haalde kwam er een gebrand geval uit dat met de hand volgekliederd is. Dat is dan weer minder geslaagd. De muzikale vergelijkingen met dit bandje gaan terug naar het pre–flop tijd met noisebands als Sonic Youth. Ze weten zelf ook wel dat dit na een paar nummers vervelend wordt, en zoekt het in de andere twee stukken in het gesproken vervormde woord en in een kakofonie aan geluiden als een noisy Pink Floyd ten tijde van Umma Gumma of zoals later Sonic Youth dat bracht. Wel leuk geprobeerd, maar te belegen in 2004, net zoals de status van de flop zelf. Met minder lef presenteert Teaser zich. Hun EP Flush is meer gelikt met een strak hoesje en dito cd-geluid. Naar eigen zeggen spelen ze poprock met passie waarbij naar mijn mening te goed geluisterd is naar Amerikaanse voorbeelden als Soundgarden. Hoezo is er dan nog passie? Niet slecht gedaan hoor, maar waarom niet iets bedenken dat origineler is? Dit is echt muziek voor vrienden en bekenden in Breda en omgeving. Ik hoop dat ze in die streken wereldberoemd zijn en elke avond in een ander café optreden. Veel verder zal dit geflush namelijk niet reiken.
File: Roux Blond – Bildungsmusik (EP) / Teaser – Flush (EP)
File Under: noisy gitaarmuziek uit de pre –floptijd / Breda goes America
File Audio: [RB-Amsterdam][RB-t.b.a][T-Flush EP0]

[Volgens Ewie]

Yann Tiersen & Shannon Wright - Yann Tiersen & Shannon Wright
Ik begin een beetje moe te worden van die meneer Yann Tiersen. Het eerste dat ik van het hoorde was de muziek die bij de film Amélie hoorde. Dat was leuk hoor, een beetje te vrolijk allemaal naar mijn zin, maar goed. Ik snap wel wat sommige mensen er leuk aan vinden. Het volgende teken van leven dat ik van hem kreeg was alweer filmmuziek. Goodbye Lenin was voorzien van muziek die wel heel erg verdacht veel op de muziek van Amélie leek. Je zag de mensen in de bioscoopzaal elkaar aantikken: "zegge, is dat niet de muziek van ehmm. Amelie?" Ja, dat deed hij goed die meneer Tiersen. Beetje kopieren, drie dingetjes veranderen en je hebt een nieuwe soundtrack. Maar nu ben ik hem zat, die meneer Tiersen. Het kan me niet schelen wat voor cultstatus die knurft heeft, hij moet een cursus creativiteit gaan volgen. Hij heeft namelijk weer een nieuwe plaat gemaakt, samen met mevrouw Shannon Wright. En wat heeft hij gedaan? Wat muziek uit Amélie en Goodbye Lenin bij elkaar geharkt. De wat stevigere pianonummers eruit geplukt, wat tonen gewijzigd en iets toegevoegd: mevrouw Wright mag namelijk zingen. En ja, dan dénk je in eerste instantie dat het een nieuwe plaat is. Want die stem, die lijdt af van dat geplingel. Ook al omdat ze best aardig kan zingen. Alhoewel. "Ze klinkt een beetje depressief" zei mijn betere helft laatst. Gevolgd door de vraag of de cd uit mocht. "Tuurlijk!" Meneer Tiersen kan goed kopieren. Maar daar moet hij nu toch echt mee gaan stoppen, want ik trap er niet meer in. En als u van uw geld houdt, dan trapt ú er ook niet meer in. Als u zonodig wilt weten hoe de plaat klinkt graait u maar in uw cd kast naar Amélie. Of wacht, luistert u anders naar "Out Of Season" van Beth Gibbons and Rustin Man aan. Zij kan beter zingen en hij kan originelere muziek maken. Zo, dat scheelt weer geld, want die plaat staat natuurlijk sinds vorige herfst al in uw kast.
File: Yann Tiersen & Shannon Wright - Yann Tiersen & Shannon Wright
File Under: Alleen naar luisteren als u houdt van het geluid van kopieermachines

[Volgens George]

Embrace – Out of Nothing
Ik krijg bulten deja-vu’s bij Embraces’ "Out of Nothing". Zoveel doet de plaat me denken aan hun debuutalbum van acht jaar geleden. Een cd vol mooie Britse popsongs met een sfeervol en warm geluid dus. En pakkende meezing refreinen, want Embrace kan die schrijven als de beste. Met gospelkoren en mooie samenzang maken de broertjes McNamara het geluid af. Het is onzin om Out of Nothing te vergelijken met bands als Coldplay, Saybia en Travis, dat zou andersom moeten gebeuren. Embrace bestaat immers al een jaar of tien. Toch is het opvallend dat bandvriendje Chris Martin “Gravity” aan ze geschonken heeft. Het is een mooi emotioneel nummer dat Martin zelf meer een voor Embrace dan voor Coldplay vond. Embrace vind ik sowieso intiemer dan Coldplay. Wel blijf ik worstelen met Danny’s stem. Je hoort dat hij voor sommige noten enorm moet vechten. Ik houd mijn hart vast voor als hij deze liedjes live gaat zingen. Helemaal omdat hij op Out of Nothing meer van zijn stem vergt dan de eerdere cd's. Mijn deja-vu geeft wel aan dat de productie en teksten van Out of Nothing beter en helderder zijn. Toch had ik graag wat meer afwisseling gehoord op het album. Het is allemaal wel erg braaf en rustig en vooral ook veel van hetzelfde. Als ze me af en toe tijdens mijn deja-vu’s eens even flink hadden op geschrikt met wat geks en onverwachts, had ik dat zeker niet erg gevonden. Kom op mannen, pak die kazoo er weer eens bij!
File: Embrace – Out of Nothing
File Under: Mooie melodieuze winterwarmer!

[Volgens Charissa]

Rocky Votolato - Suicide Medicine
We hebben het in huize Storm wel eens over emigreren. Naar ver weg. Niet naar Amerika, Dat is een eng land. Waarom het nooit gebeurd is weet ik niet. Misschien omdat we dachten dat we het toch wel goed hebben hier. Ok, af en toe loopt er wel eens wat raar volk rond hier, maar dat heb je overal. Maar de afgelopen weken, ik weet het allemaal niet meer. Wil ik wonen in een land waar de grootste landgenoot...? Waar ze mensen om hun mening omver knallen en steken...? En iedereen en alles zijn mening hier weer over heeft en geeft...? Ik word er moe van. Wat ik me de laatste dagen nog het meest af vraag: wil ik wonen in een land waar je meer dan een jaar moet wachten tot een briljante cd van Rocky Votolato te koop is. Ik voel me enorm tekort gedaan. Achtergesteld bij de Amerikanen die al sinds vorig jaar luisteren naar Suicide Medicine. Wat een stem! Wat een liedjes! Krachtig en overlopend van emotie. Deels slechts de man en zijn gitaar, maar ook sober begeleid door cello-, drum- en mondharmonicawerk. Heel anders dan Rocky’s broertje, die op de gitaren ramt in The Blood Brothers. Minstens zo emo. Zo niet meer. En veel beter dan Dashboard Confessional waar je na bovenstaande misschien geneigd bent aan te denken. Denk liever aan Dylan, Bright Eyes en zelfs Elliot Smith. Misschien toch maar eens naar dat enge land verhuizen om voortaan vooraan te staan als dit soort snoepjes uitgedeeld worden. Dan neem ik die president en de rest maar even voor lief.
File: Rocky Votolato - Suicide Medicine
File Under: Veel te goed, veel te laat
File Audio: [Mix Tapes / Cellmates][Suicide Medicine ]

Eminem - Encore
File Under dijt maar uit en uit. En daar ben ik blij mee. Want daardoor komen er meer recensenten bij, waaronder een echte gerontorocker. Daardoor hoef ik die meuk niet meer te recenseren (op een enkele uitzondering na). En stuurt ome FU mij andere meuk. En als ik lief ben en al die meuk gedaan heb krijg ik een leuk plaatje. Of ik trek Ome FU aan zijn stropdas en schreeuw heel hard: “Nu ga ik dit hippe plaatje bespreken!” En het hippe plaatje van deze week is Eminem’s nieuwe plaatje: Encore. “Amai”, roept u nu verschrikt! “Wat moet een symphonerd met een boze blanke rapper?” Nou. Leuk vinden bijvoorbeeld. Want ik heb een zwak voor Eminem. Omdat hij namelijk briljante singles maakt. Singles die ik keer op keer draai. Maar een heel album trok ik niet. Dan gaat me de stem toch tegen staan en lijken de nummers toch te veel op elkaar. Komt misschien ook omdat Eminem bezig was met een trilogie en een verhaal te vertellen had. Encore is het laatste werkje en staat volledig op zichzelf. En helaas heeft dat geen beter album opgeleverd. Er staan weer briljante singles op (Mosh, Like Toy Soldiers) waarbij vooral de laatste (gestoeld op een sample van Martika’s Toy Soldiers) weer super is, maar verder is het toch teveel herhaling van een truukje. Na een klein uur heb ik er genoeg van. En dan gaat Eminem als een waar symphomaan nog 20 minuten door. Hij moest zich eens leren beheersen, want als je zulke hits kunt schrijven als Eminem moet een heel album dat goed is er ook wel inzitten…
File: Eminem - Encore
File Under: Partly brilliant...
File Audio: Mosh (real audio)

[Volgens Gr.R.]

Songs about You - Language of Flowers
Een live-optreden. De geluidsmensen sluiten kabels aan, zetten de drums klaar, plaatsen een gitaar in een houder en zetten microfoons in hun statief. De sfeer is verwachtingsvol... Dan komt de band op, installeert zich en begint te spelen. Het tempo is pittig. De zangeres kijkt de zaal eens rond, druk is het nog niet. Dan begint ze te zingen, het is mooier dan je verwacht had. Terwijl de gitaristen een bekend aandoend refrein rond doen waaieren, zingt ze over kalverliefde en jaloezie. Langzaam wordt het wat drukker, tot aan het eind van het optreden de zaal bijna vol is en lekker mee staat te bewegen op de muziek.
Dit gebeurde allemaal in mijn hoofd toen ik de cd voor het eerst beluisterde. Een lekker ploppende bas, een zo nu en dan hese zangeres, af en toe koperwerk, Smiths-gitaartje, straf drumwerk. Briljant is het (nog) niet, en nieuw zeker niet. Maar wat is het leuk om een debuutcd'tje te beluisteren van een jong bandje! De ierse Language of Flowers hebben er in ieder geval veel zin in, en dat is ook wel te horen... Het klinkt wel wat als The Church, The Housemartins, Cranberries (sorry, maar ja, eveneens iers he?), en nog zowat van die gedateerde geluidjes uit de indiepop-scene, maar daar staan weer scherpe keyboard-riedeltjes tegenover. Ik geef ze in ieder geval wel een kans met zoveel lieve liedjes. Wie weet staat er zelfs nog een klein hitje op de CD met "If it's not you"...
File: Songs about You - Language of Flowers
File Under: Indie
File Audio: [If it's not you]

[Volgens Bor]

Smutfish – Lawnmower Mind
Johnny Dowd, Jim White, maar ook het Groningse Whipster: allemaal referenties die terug te vinden zijn op Lawnmower Mind, de debuutplaat van Smutfish. Maar vooral doet de liedjes me denken aan Neil Young in de dagen van Tonight’s The Night en On The Beach. Zoals dat gaat wanneer vader oud, versleten en der dagen moe is, nemen de zoons het over. Dezelfde schijnbaar-nonchalante maar o zo doeltreffende instrumentatie, waar het nodig is uitwaaierend in episch gitaargeweld en dezelfde wankele, intense stem. Dat zanger Melle de Boer soms iets te nadrukkelijk Nederlands-Engels klinkt zij hem vergeven, helemaal als we hem vergelijken met die andere zanger uit Den Haag, bij wie de oud-Hollandsche aardappel vast in de keel zit. Nee, dan de door alcohol en nicotine gevormde stembanden die de geesteswereld van de zanger van Smutfish aan de wereld laten zien. Dieper, intenser en oprechter hoor je het niet vaak. Waar Neil Young opgebrand is, Jim White’s songs te saai zijn geworden en Johnny Dowd te onverstaanbaar en rommelig begint te worden en Whipster de liedjes te lang maakt, maakt Smutfish met Lawnmower Mind misschien wel de mooiste alt-country plaat van dit jaar en met "Gotta Have A Drink" het beste Nederlandse tear-in-my-beer-lied sinds Jaap Boots' "Triest Bier".
File: Smutfish – Lawnmower Mind
File Under: Jaarlijstjesplaat
File Audio: [Gotta Have A Drink (live)]

[Volgens DM]

David Kitt - The Black And Red Notebook
Wat zijn nou de beste covers? Zijn dat die nummers die de uitvoerder zich helemaal eigen gemaakt heeft waardoor het origineel bijna onherkenbaar is geworden? Of zijn dat de klakkeloze kopieën? Wat mij betreft het eerste. Niet dat dat een garantie is voor een goede plaat, hoor. Dat kan zelfs knap beroerd zijn. Dan blijft nog staan de vraag: waarom maakt een artiest een coverplaat? David Kitt schrijft er een heel boekje over vol op zijn nieuwe plaat The Black and Red Notebook. Een vermakelijk boekje. Waarin hij uitgebreid uitwijdt over zijn queeste naar het juiste Beatles-nummer voor hem. Dat boekje past ook wel bij een vermakelijke plaat gevuld met negen herinterpretaties op zijn David Kitts en één eigen nummer dat naadloos aansluit. Sommige nummers herken je echt bijna niet terug anderen blijven juist heel herkenbaar. Ondanks de kwast die Kitt doopt in een mengsel van licht lofi gitaarspel en protools werk. Omdat ik in eerste instantie te lui was om het boekje uit het hoesje te halen, was het af en toe best lang gissen wat het ook alweer was. Bijvoorbeeld bij “Stormy Weather” (Sonic Youth) en “(Don't Go Back To) Rockville” (REM). Razend knap vind ik Kitt’s versie van Thin Lizzy's “Dancing in the Moonlight”. Hij weet ondanks al zijn bewerkingen hetzelfde gevoel bij mij op te roepen als Phil Lynott deed. Da's knap, maar ik kan me zo voorstellen dat er ook Thin Lizzy-fans zijn die er een nacht niet van zullen kunnen slapen. Vette pech voor hen.
File: David Kitt - The Black And Red Notebook
File Under: Knap staaltje protools indie coverpop
File Audio: [Teenage Riot][(Don't Go Back To) Rockville]

Dry Kill Logic - The Dead And Dreaming
Voor iedere metalhead die nog steeds niet over het verlies van Pantera heen is komt de nieuwe Dry Kill Logic ongetwijfeld als een geschenk uit de hemel. Waar dat groepje rednecks er een paar jaar geleden de brui aan gaf, haakt Dry Kill Logic gewoon aan. Spijkerhard, lomp, bruut, het zijn allemaal termen die van toepassing zijn op deze vierde cd alweer (en eerste op SPV). Opener "Lost" knalt er meteen al lekker heftig in en ook "Perfect Enemy" en "Living Witness" zijn stevige hakkers, vol vette dubbele bassdrums, grof gestemd geschreeuw en lompzware riffs, die ongetwijfeld live voor een grote slachtpartij gaan zorgen in de pit. Gelukkig weten de mannen ook nog wat melodie in de refreinen te stoppen zodat we niet tot het einde toe moegebeukt worden, met af en toe mooi resultaat (afsluiter "Hindsight"). En met als ander gevolg een link naar Fear Factory en Tool, deze laatste vooral door de klankkleur van zanger Cliff Rigano. Subtiliteit is echter ver te zoeken, het gaat echt van vet dik hout zaagt men brute lompe planken. Vette doorbeuk-metal dus. Niets meer en niets minder.
File: Dry Kill Logic - The Dead And Dreaming
File Under: Moderne Metal
File Audio: [200 Years][Papertiger]

[Volgens Marty]

Eyes Of Shiva - Eyes Of Soul
Samba? Voetbal? Nee, geen swingende samba of aanstormende voetbalgoden uit Brazilië, maar wel Eyes Of Shiva, een jonge en talentvolle vijf-koppige band uit de regionen van São Paulo met de nodige pakkende ritmes. Deze broekies, met een gemiddelde leeftijd van net 24 jaar, leveren een akelig volwassen debuut cd af. In zo’n 43 minuten weten ze mij te boeien met tien afwisselende nummers. In een groot aantal van deze nummers experimenteren ze er vrolijk op los met instrumenten, samples en deuntjes. Ik moet dan bijvoorbeeld denken aan Liquid Tension Experiment. Verder zitten er de lekkere power- en progmetal invloeden door heen die mij aan bands als Symphony X doen denken. Maar.... toen ik net lekker helemaal in het album zat, kom daar in ene track 9 langs. Ohohoh, wat doet die vreselijke Heart cover daar op die CD??? Brrrrhhh. Het was maar goed dat de koffie nog te warm was om aan te beginnen, anders had ik me er accuut in verslikt. Het nummer valt volledig buiten de rest van de CD, zeker Braziliaanse humor die ik niet vat. Gelukkig wordt het prima zecompenseeerd door een aantal aanstekelijke nummers.
File: Eyes Of Shiva - Eyes Of Soul
File Under: Brazilian Metal
File Audio: [Eyes of Soul]

[Volgens Blizzard]

Bellgrave - My Soul is my Gun
Soms, héél soms, heb ik zo'n slechte zin dat zelfs ik - watje pur sang - het een en ander aan flarden zou willen schoppen. Gelukkig heb ik dan cd's met een lekkere portie takkeherrie. Niet te ingewikkeld, vooral niet te braaf geproduceerd en bovenal niet te braaf gezongen. U begrijpt: meestal kom ik als gerontorocker uit bij Motörhead. Echt, reuze effectief. Meestal ben ik binnen vijf nummers redelijk afgekoeld. Maar ja, bij een hardnekkige slechte bui is een overdosis Motörhead ook weer niet bevorderlijk. Dit cd'tje van de Duitse band Bellgrave is een mooi alternatief. De teksten zijn amper verstaanbaar, wat goed uitkomt. Het Engels van Klaus Meine is beter, dan weet u genoeg... Verder is het allemaal zo origineel als Dries Roelvink: hakkende gitaren, hier een beetje Metallica, daar een beetje Motörhead, nog wat modernere herriebandjes die mij als gerontorocker niet bijgebleven zijn en wat grunts voor de jongere luisteraars. Met deze cd hebben deze heren niettemin gewoon een lekker afwisselend en strak gespeeld plaatje afgeleverd. Ze zijn dan ook al bijna tien jaar bezig, en dat hoor je. Lekkere beukers met het geluid dat daar bij hoort, van mannen die weten waar ze mee bezig zijn. Vijf jaar na Accept hadden ze hiermee een grote karriejèjre mee kunnen opbouwen, nu zullen ze het waarschijnlijk moeten doen met een loopbaan in het metalfestivalcircuit. Maar die hebben ze dan ook best verdiend. Misschien draai ik deze ook nog wel eens als ik goeie zin heb. Kujje nagaan...
File: Bellgrave - My Soul is my Gun
File Under: So was wie Prozac, nur ganz laut...
File Audio: [My Soul is My Gun] [Back in Town]

[Volgens Prikkie]